De stilte van Zaterdag

Zaterdag.

Die holle, verdrietige dag. Zaterdag. Ingeklemd tussen de wanhoop van Goede Vrijdag en de verlossing en vreugdevolle verwachting van Opstandingszondag.

Zaterdag. Dit is de dag waarop Jezus’ volgelingen in verbijsterde stilte zaten en alles wat hun vriend had gezegd in hun gedachten overhoop haalden. Hun leraar, die beweerde de Zoon van God te zijn, had hun wereld op zijn kop gezet. Hij onderwees over liefde die zo anders was dan hen ooit eerder was geleerd. Revolutionaire liefde. Liefde die niet alleen vrienden en familie omvat, maar ook vijanden. Liefde die vereist dat een man zijn eigen leven opgeeft. Opofferende liefde.

Het kan goed voor ons zijn om in de spanning te zitten van het al en het nog niet.

Beelden van de groteske, schandalige slachting waarvan ze de avond ervoor getuige waren geweest, stonden in hun geheugen gegrift. Hun leraar was bespot, geslagen, bespuwd, doorboord en aan het kruis gehangen tot hij stierf. Die beelden moeten hun geest hebben overvallen op die stille zaterdag. Waarom had hij, die zij zieken hadden zien genezen, blinden zien zien zien zien zien zien zien zien zien genezen, de storm zien bedaren, de broden zien vermenigvuldigen en zelfs de doden zien opwekken – waarom had hij zichzelf niet gered?

Waarom had hij hen in de steek gelaten?

Deze wereld heeft zoveel dagen in angst gezien… en wij, als individuen, hebben zulke dagen gehad… maar ik kan me niet veel hopelozer voorstellen dan wat de discipelen en volgelingen van Jezus moeten hebben gevoeld op die stille dag nadat hun vriend was gekruisigd.

Ze hadden zeker een enorm verdriet. Ze moeten Jezus diep gemist hebben… zijn lach, zijn gezelschap en hoe hij in hun ziel leek te kunnen kijken.

Ik denk dat ze ook in de war waren. Was wat Jezus hen leerde niet waar? Waren ze bedrogen?

Hoe zit het met de woede?

Op zijn moordenaars.

Op henzelf, omdat ze hem niet verdedigden.

Op de menigte voor het bespotten van hem.

Op elkaar, omdat ze ontkenden hem te kennen.

En misschien zelfs boosheid op Jezus zelf.

De discipelen en volgelingen van Jezus, hebben niet wat wij vandaag hebben. Wij hebben Gods woord dat ons vertelt dat Jezus niet in dat graf is gebleven. Wij hebben een geschrift dat tot onze vaak verontruste harten schreeuwt dat onze enige hoop ligt in onze opgestane Heiland – degene die zijn leven opofferde aan het kruis om de prijs voor onze zonden te betalen. Achteraf weten we dat de prijs die van ons geëist werd, werd betaald op de geslagen rug van Jezus. Onze prijs werd betaald toen hij aan het kruis hing en tot zijn Vader riep: “Vergeef hen, ze weten niet wat ze doen!”.

Maar Petrus, Johannes, Andreas, Thomas en de Maria’s – zij hadden niet wat wij hebben.

Het enige wat zij hadden was de stilte van zaterdag.

In kerkelijke en christelijke kringen praten we niet veel over die zaterdag.

We wonen de diensten van Goede Vrijdag bij, vieren het avondmaal op Witte donderdag en denken na over de verzoening en het met offers omwikkelde kruis. We hebben berouw en klagen en danken voor wat is bereikt door de dood van Jezus.

Op zondag (en, elke zondag) komen we samen met onze kerkfamilies en aanbidden we onze verrezen Heiland. We zingen, luidkeels. We begroeten elkaar met uitbundigheid: “Hij is opgestaan! Hij is opgestaan, inderdaad!”

Maar vaak nemen we niet de tijd om die tussenliggende zaterdag te observeren en te onthouden. Het kan goed voor ons zijn om te zitten in de spanning van het al en het nog niet. Wij die weten “hoe het verhaal afloopt”… ook wij hebben zaterdagen, tussen wanhoop en vreugde in.

Wij hebben dagen, maanden en soms jaren dat ons leven in duigen valt. Tijden dat er geen antwoorden zijn op onze “Waarom’s?” Momenten waarop de schijnbare stilte van God zo oorverdovend is dat het ons de adem uit de longen beneemt. Momenten waarop we geen hoop voelen, ook al hebben we Schriftteksten die de discipelen nog niet hadden, op hun zaterdag. Wij hebben het voordeel van met hoop doordrenkte verzen en hoofdstukken en psalmen en geboden en verhalen die ons vertellen wie God is, en wat Hij voor ons heeft gedaan door de dood en opstanding van Jezus. Wij hebben geschriften die we met witte knokkels kunnen vastpakken terwijl we de horizon afspeuren naar onze zondag die komt.

Wat doen we op die momenten?

We wachten. In angstige stilte wachten we.

En God is er, zelfs in die stilte.

Waarom was er een zaterdag, tussen die vreselijke vrijdag en die lege grafzondag? Jezus had niet alleen zichzelf kunnen redden van het kruis en de dood, maar God had hem ook meteen kunnen doen herrijzen. Hij had meteen uit dat graf kunnen lopen, op het moment dat hij erin werd gelegd. Waarom de vrienden, volgelingen en discipelen van Jezus die lijdensweg laten ondergaan? Waarom rolde God die steen niet weg, op het moment dat hij dicht ging? Waarom een stille zaterdag tussen vernietiging en opstanding?

Misschien omdat God ons die ruimte geeft om te wachten.

Om te weeklagen.

Om in ons verdriet te zitten.

Om te huilen …. om uit te huilen naar Hem van onze pijn.

Om te worstelen met onze eigen twijfels, angsten en zorgen.

Om onze lasten neer te leggen aan de voeten van God, waarvan we weten dat Hij onze enige hoop is… zelfs als we dat niet voelen.

Ik denk dat zaterdag er is, om ons eraan te herinneren dat wij geen lijden ondergaan dat Jezus zelf niet heeft doorstaan.

Die pijnlijke, stille zaterdag verzacht de donderende, bonzende vreugde van de hoop die we vinden op Opstandingszondag.

En die pijnlijke, stille zaterdag verzacht de daverende, bonzende vreugde van de hoop op de opstandingszondag – wanneer wij in onze kerkgemeenschappen bijeenkomen om ons opnieuw in dankbaarheid te verwonderen over het feit dat de Maria’s bij het aanbreken van de derde dag het graf leeg aantroffen, en “…met angst en grote vreugde renden zij heen om het aan zijn leerlingen te vertellen” (Matteüs 28:8).

Maar de engel zei tegen de vrouwen: “Wees niet bang, want ik weet dat u de gekruisigde Jezus zoekt. Hij is hier niet, want Hij is opgestaan, zoals Hij gezegd heeft. Kom, zie de plaats waar hij lag.

– Matteüs 28: 5-6

Vrij vertaald van Shelly Durkee

Advertentie

Judas is favoriet

Wanneer Pasen in aantocht is zet ik favoriete muziek op, passend bij de tijd.

Net zoals ik favoriete muziek rond Kerst heb, heb ik dat ook met Pasen. The Passion van Adrian Snell, en Jesus Christ Superstar.

Bij die muziek, die ik dan grijs draai, zitten er voor mij een aantal tussen die ik wat vaker draai mijn eigen favoriete toppers waaronder de twee waarin het personage die Judas speelt. Die nummers snijden door mn ziel.

En Judas, daar heb ik wat mee. En Ik heb ook vaak medelijden met Judas. Zo vol passie gaat ie achter Jezus aan en toch, hij maakt er zo’n puinzooi van.

Ik voel me verbonden met Judas, hoewel ik het liefst net als Maria van Magdala aan de voeten van Jezus zou willen zitten en luisteren. Voel ik me net zo, wellicht wel meer, verbonden met Judas, ik zie mijzelf ook wel wat terug in Judas.

Het verraad gaat mij veel te ver, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Hij was ontzettend teleurgesteld in Jezus. Hij had er zo’n volledig ander beeld bij, bij wat Jezus zou gaan doen.

Na de intocht met Palmpasen dacht hij, nu barst het los. Nu gaat mijn rabbi vechten voor ons Joden. Maar dat gebeurde niet en de boosheid en teleurstelling waren genoeg om het kwaad binnen te laten.

Ook wij kunnen verblind worden door woede en verdriet. Het gevoel overweldigd door dat er zo iets emotioneels gebeurt waar we geen vat op hebben, het ons verstand te boven gaat en overneemt..een blinde vlek , je laten leiden door gevoel en emotie.

Het kwaad krijgt dan de kans de kiertjes waar eerst het Licht doorscheen, op te vullen door duisternis. Waardoor ons perceptievermogen vertroebelt. En we dus niet meer helder kunnen nadenken.

Als iemand die al het nodige voor de kiezen heeft gehad ook qua mentale problematiek voel ik me dan ook op dat vlak verbonden met Judas. En kan me zo invoelen hoe intens verdrietig hij uiteindelijk moest zijn geweest toen hij gedaan had wat hij deed.

De man waarvan hij zoveel hield, hij had hem verraden. Voor de wolven gegooid! Uit boosheid en frustratie.. Hij had alles gesaboteerd in zijn teleurstelling en blinde woede en had kunnen overzien wat de gevolgen van zijn acties waren.

Neemt en eet, neemt en drink..

De woorden van het avondmaal kwamen nu pas goed binnen. Want door de gevolgen kwam de ontnuchtering en werden de ogen van Judas geopend. Nu begreep hij waar het naartoe ging.

Jezus lichaam gebroken

Jezus lichaam bloed gevloeid.

Judas zag geen andere uitweg meer dan de dood.

Jezus doodvonnis volgt snel en ook zijn uiteindelijke sterven.

Helaas heeft Judas niet meer meekunnen maken wat zich daarna afspeelde.

Want we mogen geloven en vetrouwen dat de dood niet het laatste woord heeft gekregen. En ik bid ook voor Judas niet. Ook hij was een geliefd kind in de ogen van God

En zeker geliefd door Jezus.

In dat vertrouwen mogen we alles wat ons dwarszit, waar we ons voor schamen en boos over zijn aan Jezus voeten leggen.

Geef het uit handen en aan Hem, zorg ervoor dat Het Licht altijd kan blijven schijnen door de kiertjes. Een klein vlammetje is genoeg om al het duister in je hart en hoofd te verdrijven