Mijn tweede moeder

(Een in memoriam voor Yvonne Paulina Groenewegen-Sienders)

5 juli ’s avonds bereikte mij het bericht dat mijn lieve tantetje en tevens mijn tweede moeder is overleden. Tante Yvonne is er mijn hele leven geweest. Toen ik op 20 maart voor het eerste het levenslicht zag was zij er al. Naast het harde werk van mijn moeder tijdens de bevalling heeft zij samen met mijn vader ervoor gezorgd dat ik ter wereld kwam. De dokter was te laat. Ik heb dat verhaal vaak moeten horen. Ze was trots, en vanaf dat moment was er een bijzondere band. Als baby ben ik wel bij Ome Hans en tante Yvonne gebleven toen de rest van het gezin op vakantie ging. Mijn moeder vond het vreselijk maar ik denk dat tante het prachtig heeft gevonden.

Ome Hans en tante Yvonne hebben zelf geen kinderen kunnen krijgen en het voelde een beetje alsof ook ik een beetje hun kind was. Als vijf/zes jarige ben ik eens met mijn tante in de trein naar Rotterdam gegaan. Wij woonden net als zij eerst in Wolvega, maar het werk van ome Hans zorgde ervoor dat ze dichterbij Rotterdam zouden moeten wonen. En dus ging ik uit logeren bij mijn oom en tante. We gingen er in de trein heen. Wat indrukwekkend om dan zo te reizen als kleuter, en uit te stappen in een grote voor mij surrealistische stad. Ook zijn we een dag met de metro door de stad gegaan, onder en boven de grond, ik had het gevoel in een science fiction film te zitten. En heb daar mijn allereerste grote chinese loempia gehad. Ik heb nooit weer zo’n lekker loempia gehad als daar.  Ik mocht tante niet te vroeg wakker maken ’s ochtends en een beetje rustig zijn want ome Hans had zijn kant van het bed verlaten en was beneden in de huiskamer gaan slapen zodat ik gezellig bij tante lag. Ik denk dat ze weinig nachtrust hebben gehad. Ook waren ze vaak van de partij wanneer we op vakantie waren op Terschelling en zelfs tijdens een familievakantie in Malmedy.

Ze hadden ook een hond, in Wolvega was ze er al Snowy een prachtige boxer. Wat een pop was dat! Ze beschermde me en ik kon alles bij haar doen. Toen ik in Rotterdam was zat ik ook bij haar in de mand en was zo met haar aan het knuffelen dat ik, volgens de verhalen van Ome Hans en Tante Yvonne, zelfs haar flubberlippen optilde en ze aan de binnenkant kuste…..hahaha

Bij de belangrijke momenten in mijn leven was zij er ook samen met Ome Hans. Toen ik ging trouwen zijn ze er ook, net als onze naaste familie, de hele dag bij geweest. Toen mijn eerste kind werd geboren waren ze zo snel mogelijk uit Rotterdam gekomen om de kleine pop te zien. En ze kwamen sowieso ieder jaar op vakantie naar Friesland. Eerst camperen bij camping de kievit en later in hotelletjes of vakantiehuisjes in Terherne en bij de Eese.

Tante heeft altijd veel pijn in haar lijf gehad en op een ogenblik kon ze niet meer lopen door kapotte knieĆ«n, een lekke hartklep zorgde er ook nog voor dat haar conditie en haar mobiliteit achteruit ging. En ze uiteindelijk permanent in een rolstoel belande. Haar vrijheid om te gaan en staan waar zij wilde was weg. Maar wanneer je het haar vroeg ging het altijd goed met haar. Tante had een bepaalde trots en karakter waardoor ze niet ging zeuren en klagen, en ze was hard voor haarzelf. 

Zo langzaamaan heeft ze steeds iets moeten inleveren op de kwaliteit van haar leven. We hebben het eigenlijk in al de gesprekken die we hebben gehad het nooit over het geloof gehad. Maar ik wist dat ze het wel had. Ik vind het jammer dat ik je niet dag heb kunnen zeggen lieve tante en nog een laatste knuffel heb kunnen geven. 

Zoals ome Hans gisteren zei, ze heeft nu rust. En zo is het. Je hebt je door alle pijn heen eindelijk kunnen losmaken van je gebroken lichaam. En nu ben je bij onze Hemelse Vader.

Tot ziens Tantetje xxxxxxxxx

Advertenties

Here I am, the Road so far…. on the road to Forever


De titel verraad al waar het deze keer over gaat. Niet een titel bedacht door mijzelf maar door Marijke Volgers die vorige Bloghop heeft gewonnen met haar blog Schatgraven. En dus aan haar de eer een nieuw thema te bedenken. Toen ik het zag dacht ik nog: “nee hoor dat doe ik niet, moet ik een blog schrijven en me zo kwetsbaar opstellen”.
Ik laat altijd maar een klein stukje zien en deze titel vraagt naar meer.

Dus toch de stoute schoenen aan getrokken en met enige reserve schrijf ik deze blog. De manier waarop ik mijzelf het beste kan uiten is doormiddel van muziek. Ik zing namelijk de hele dag door. Ik denk in muziek, melodielijnen die mijn hart raken en woorden die ik voel en zou willen uiten, worden daardoor versterkt. Muziek kan heel goed vertellen wie ik ben en hoe ik mij voel, vandaar dat ik ook in mijn blogs vaak een lied toevoeg die exact nogmaals verteld wat ik eigenlijk in de blog al heb gezegd.

Ik ben niet echt iemand die constant terugblikt op het verleden. Ik denk echter wel dat ik als kind/jongere het nodige mee heb gemaakt. Wanneer je opgroeit in een gezin waarin spanning leeft door een gezinslid met depressies, Wanneer een ander familielid veel ziek is. Je als kind je nooit begrepen voelt en wanneer dingen je zo diep en hard raken dat je bijna door het huilen niet meer kan ademhalen of dat je sfeer in een kamer naadloos kan aanvoelen. Een vader die vlak voor je trouwen ziek wordt waardoor alles verandert, en ook nog later je een aantal keer afscheid moet nemen omdat de dokters denken dat hij het niet haalt. En je daar bovenop ook nog zelf drie keer een depressieve periode hebt mee gemaakt is het soms genoeg voor je gevoel.
Maar ik ben daarin niet de enige denk ik dan maar, en het kan altijd beroerder. En trouwens naast die negatieve herinneringen staan meer positieve hoor. Tot nu toe heb ik echt een heel mooi veelkleurig, rijk en heel liefdevol leven gehad. Maar die negatieve staan je vaak zo vers in je geheugen.


Maar om terug te komen op de muziek. Hieronder staat een lied van Katy Perry welke heel erg goed verteld hoe ik mij voelde in het aller donkerste stukje van mijn leven tot nu toe en ik ga ervan uit dat het nooit maar dan ook nooit weer zover komt. Dat laat ik niet weer toe! Ik heb het nummer enigszins aangepast omdat het niet helemaal klopte met mijn verhaal

By The Grace Of God”
Was in my thirties, surviving my return of Saturn
A long vacation didn’t sound so bad
Was full of secrets, locked up tight like Iron Mountain
Running on empty, so out of gas
Thought I wasn’t enough
Found I wasn’t so tough
Laying on the kitchen floor
I was living on a fault line
And I felt the fault was all mine
Couldn’t take it anymore

[Chorus:]
By the grace of God
(there was no other way)
I picked myself back up
(I knew I had to stay)
I put one foot in front of the other
And I looked in the mirror
And decided to stay
Wasn’t gonna let life take me out that way

I thank my family for keeping my head above the water
When the truth was like swallowing sand
Now every morning, there is no more mourning
Oh I can finally see myself again
I know I am enough
Possible to be loved
It was not about me
Now I have to rise above
Let the world call the bluff
Yeah, the truth will set you free

[Chorus]

Not that way, not in the name of life
I am not giving up
By the grace of God
I picked myself back up
I put one foot in front of the other
And I looked in the mirror
looked in the mirror

[Chorus
]

 

 

Die periode heeft alles op scherp gezet. En daardoor ben ik wel verandert. Ook heeft het mijn kijk op het leven verandert. Ik ben iemand die hoopvol naar de toekomst kijkt en het geloof is daarin heel belangrijk. Het laat mij naar mezelf en naar de ander kijken door de ogen van God, dus vanuit Liefde.

Ik maak eigenlijk geen plannen voor in de verre toekomst. We zien wel waar het pad ons leidt en wat voor obstakels we onderweg nog zullen vinden.
Ik weet wel dat die weg niet een eenzaam pad is. Er is altijd Iemand die met me mee gaat. En ik heb vertrouwen dat mocht het ook weer eens wat minder of slechter gaan dat het uiteindelijk altijd goed mag komen.

Niet voor niks hebben mijn man en ik ook bewust onze trouwtekst gekozen namelijk Romeinen 8: 38-39.
38] Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden nog toekomst,
39] noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here. Een bijbeltekst die regelmatig terug komt in een kerkdienst of in een dagboekje, en waarin ik iedere keer de bevestiging krijg dat het ook zeker zo is.

Als laatste wil ik nog een lied ter sprake brengen welke ook heel goed bij mij past, ik ben sowieso helemaal weg van Mumford and Sons. Ook al worden ze niet als religeuze band gezien of iets dergelijks  de teksten laten je wel juist dat zien. Er zijn zoveel woorden in de teksten te vinden die zich spiegelen aan de woorden uit de Bijbel. “Below my Feet”is er zo een (zoek hem maar eens op, op YouTube). Vooral het refrein is heel mooi:

“Keep the earth below my feet
For all my sweat, my blood runs weak
Let me learn from where I have been
Keep my eyes to serve, my hands to learn
Keep my eyes to serve, my hands to learn

Dit zegt al genoeg eigenlijk want hier gaat het voor mij, bij mij om.
Dat ik vaste grond onder mijn voeten hou, en dus een heldere blik gericht op wat komen gaat. We weten dat het vlees zwak is.
En dat ik van elke les die op mijn levenspad komt mag leren.
Dat mijn ogen gericht zijn op de ander, en dat wanneer er hulp nodig is dat ik mag dienen. En dat ik door het te doen, te werken met mijn handen altijd mag blijven leren “on the road to forever”.

Dit artikel is geschreven in het kader van de #bloghop van mei/juni met als thema Here I am. The road so far, deze keer gehost door Marijkes Kijk. https://marijkeskijk.wordpress.com/2017/05/02/here-i-am-the-road-so-far/