Dankbaar

Dat kunnen, mogen en eigenlijk moeten we dat zijn! 

Vandaag is het 4 mei een dag om alleen maar dankbaar te zijn. Dankbaar omdat ik geboren ben in een land en tijd van vrijheid. Werkelijk vrij kunnen en mogen zijn. Vrij om wie ik ben, wat ik geloof en wat ik denk. Dat is niet vanzelfsprekend, om ons heen, landen dichtbij en veraf is het leven wel degelijk anders. Landen waarin je niet de vrijheid hebt om te zijn wie je bent. Of om wat je geloofd, en eigen gedachten zijn zelfs niet toegestaan. Deze dag maakt mij ter dege bewust ieder jaar weer van het wonder van mijn bestaan. Ik mag zijn wie ik ben, en mag geloven wat ik wil, en mag zelfs zeggen wat ik wil. 

Het maakt mij nederig en ontroerd mij ieder jaar weer. 

Ik denk aan alle gevallen soldaten, aan beide kanten van de oorlog al die jonge levens die elkaar kapot hebben geschoten. Mensen van het verzet die met gevaar voor eigen leven zich hebben ingezet voor de vrijheid en bescherming van een ander. En dan al die slachtoffers, de totale verliezen aan mensenlevens wordt geschat op zo’n 72 miljoen………….dat is niet te bevatten. En dan heb ik niet alleen over slachtoffers door oorlogsgeweld maar ook zij die door de hongerwinter zijn omgekomen, door de kou, door ondervoeding. Ook denk ik aan al die mensen die nu om wat voor reden ook vermoord worden. Met voorbeelden hoef ik niet aan te komen want het passeert ons dagelijks in het nieuws. En laat die beelden nooit gewoon worden. We zien het zo vaak dat je er door zou kunnen verharden en dat de beelden uiteindelijk niet eens doordringen. 

Vanavond twee minuutje stil zijn voor al die mensen die zich hebben ingezet en nog steeds inzetten om de vrijheid te bewaren.

Daar ben ik zo dankbaar voor en ik hoop en bid dat mocht ik ooit in zo’n situatie terechtkomen ik de moed en kracht heb om voor mijn vrijheid en de vrijheid van een ander te vechten. (Galaten 5:1 & 13)

  

“Beelden gaan 
voorbij
door verhalen die ik hoor.
Zo lang geleden, beangstigend 
dichtbij.

In verbeelding 
hoor ik mensen gillen,
voel ik de angst die hen gevangen houdt.
Ik zie dat 
m’n handen beginnen te trillen,
van buiten voel ik warmte, van binnen is 
het koud. 

Vogels zijn 
nergens te bekennen, bloemen verliezen hun kleur,
grauwe lucht laat geen 
licht meer binnen,
oorlog houdt leven achter een gesloten 
deur. 

Vrede zoekt niet 
zelf een weg in deze strijd,
respect was haar ruw ontnomen.

Moed en 
vertrouwen hebben naar een open deur geleid,
waardoor ‘vrijheid’ binnen kon
 komen”

-Annemarije Baars-

Advertenties

Een reactie op “Dankbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s