Eye-opener

Onlangs werd ik opgeschrikt door het nieuws , dat er een jongen uit een nabij gelegen dorp werd vermist. Bij een kennis las ik een re-tweet en zag dat daar een linkje bijstond voor een foto.
Nieuwsgierig als ik ben klikte ik op de link en zag een foto van een jongen, en toen liepen de rillingen over mijn rug. Die jongen kende ik!
Niet in de bijna volwassen versie die ik daar voor me zag op mijn mobiel, maar de miniatuur versie van een 4- jarig jongetje.

Ik tweete die kennis voor een bevestiging of het daadwerkelijk de jongen was die ik bedoelde…. ja, het was hem.

De dagen daarna liep ik met een raar gevoel in mijn maag rond, waar zou hij toch zijn? Och het zou vast wel goedkomen hield ik mezelf voor, maar mijn gevoel zei me iets heel anders.
Helaas, het kwam niet goed. Na een aantal dagen is hij uiteindelijk door grondig zoeken van Politie en M.E. gevonden. Hij had zichzelf van het leven beroofd.
Toen ik dat hoorde barste ik in huilen uit. Wat verschrikkelijk was dit toch, en waarom? Zo’n jongen die in de bloei van zijn leven hoort te zijn, en die zijn leven nog voor zich heeft!

Het beeld van hem als kleine jongen in de kleuterklas kreeg ik niet van mijn netvlies, dat prachtige kereltje met zijn mooie rode haartjes en grote groene ogen, die de wereld vol verwarring inkeken, net alsof hij mij wilde vragen: “Wat doe ik hier?”

Ik kreeg dat beeld niet uit mijn hoofd het bleef me achtervolgen en ik werd er helemaal raar van. Ook vroeg ik me af waarom?
Waarom moest ik mij dit beeld herinneren, en waarom hield het mij vast!
Zelfs toen ik een paar weken na het noodlottige gebeuren of vakantie was, bleef dat beeld me achtervolgen.

Tot ik op een nacht in het chalet in Italie wakker schrok, werd het me opeens kristalhelder!

Hij was het geweest die ervoor had gezorgd dat ik op een andere manier naar kinderen ging kijken, kinderen die op een andere manier de wereld ontdekken, ervaren en zien!
Hij was het geweest waar ik een gevoel van medeleven en zorg bij voelde.

Je moet weten dat ik niet altijd een warm hart had voor kinderen ik was toen zelf ook 19.
Kinderen vonden mij niet leuk en ik hun niet, ze begonnen altijd te huilen als ik dichterbij kwam. Doordat ik langdurig werkeloos was, werd ik door de gemeente in dienst genomen  en moest ik als “klassenassistente”aan het werk. Ik wilde absoluut niet maar ik had geen keus.

Die kleine jongen heeft mij, door mij alleen maar aan te kijken “aangeraakt ” in het diepst van mijn hart en ziel. Mede door hem ben ik geworden wie en wat ik nu ben.

Het grootste compliment wat ik ooit heb mogen krijgen zei mijn stagebegeleider ooit: “dat ik echt oog voor het kind heb en zijn ziel kan zien”
En dat is begonnen in groep 1 bij dat kleine roodharige jongetje, dankjewel dat ik jou mocht “zien”en jij mij!

Elkaar zo mogen zien , God ziet ons ook op die manier.Hij kent zelfs de verborgen kant van je leven! Ook de geheimen, die je liever voor mensen verborgen houdt. God ziet alles en dat niet alleen, Hij begrijpt ook wat je doormaakt.

Advertenties