Lichtjes in een Lied

We zijn al weer de maand november en dus nu al weer tijd voor een nieuwe bloghop. Meestal wacht ik tot bijna op de deadline. Dat werkt voor mij namelijk prettig, een beetje druk vind ik dan wel oké. Maar dit nieuwe thema raakt gelijk. Bloggen over een lied.

Over 1 lied wat belangrijk voor je is. Dat is iets wat ik al meerdere keren heb gedaan. Een blog schrijven geïnspireerd op een lied en daarmee vaak ook gelijk een bijbeltekst. En dus moet ik even nadenken. Wil ik iets vertellen over een lied dat ik al heel lang ken en al veel voor mij heeft betekend of…..

Nee dat doe ik dus niet. Aankomende december mag ik weer gaan zingen en ik ben samen met mijn duo zangeres en gitariste al flink bezig geweest om liedjes daarvoor uit te zoeken. En omdat degene waarmee ik zing anders in het geloof staat als ik is het ook leuk om liedjes uit te zoeken die niet zo voor de hand liggen, en dat maakt het ook interessant. En geeft daarmee ook weer een heel andere kijk op mijn eigen geloof.

Ik ben nu de 40 gepasseerd en kijk uiteraard net als iedereen wel eens even terug op het leven en daarmee ook gelijk mijn geloofsleven. Het is eigenlijk nog steeds hetzelfde maar er zijn dimensies aan toegevoegd. Mede door gesprekken met anders denkenden en ook mede gelovigen. Dat vind ik heel mooi en kostbaar. Er is zoveel diepte aan mijn geloof toegevoegd en daarmee ook meer bevestiging in het geloof, het gevoel wordt alleen maar meer en meer versterkt.

Zo kwam ik een liedje tegen van Matthijn Buwalda en Stef Bos, een bijzondere samenwerking. En een prachtig lied met heel veel diepgang.

Het lied verteld de geboorte van Jezus maar ook zoveel meer. Het verteld het verhaal van ons mensen. De zoektocht die wij maken in ons leven, onze zoektocht naar God, om Thuis te kunnen komen. Soms is Hij er overduidelijk en soms kun je Hem even niet vinden. Dan zijn wij zoekenden, we zwerven, die soms even een Lichtje in de Mist van deze wereld kunnen vinden.

Want Hij is onbereikbaar, dichtbij, mij.

Handelingen 17:27

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van september-oktober deze keer is het thema “blog met een lied” bedacht door Heleen van de blog:

http://www.groeiblog.com/blog-met-een-lied/

Advertenties
Geplaatst in geloof | 1 reactie

Rood

Het thema voor de bloghop is Rood.  Welke associaties heb ik bij dat woord ROOD. Meerdere eigenlijk, mijn gedachten gaan dan eigenlijk alle kanten op. Ik denk namelijk aan: cadmium rood, dat is de verf die ik veelvuldig in schilderijen gebruik, ik denk aan het liedje van Marco Borsato, ik denk aan de symbolieken van rood: passie en temperament. Ik denk aan de kunstprojecten die ik met kinderen doe over gevoelens. Ik denk aan……


Tsja ik denk eigenlijk aan het allerbelangrijkste en dat is: Liefde. Daar hoort rood bij. En na afgelopen vakantie waarin ik met jeugd van onze kerk een reis naar Taize hebben mogen maken en we daar met de groep en nog twee begeleiders een week hebben mogen vertoeven is de kleur rood iets wat voor Taize staat. Het is een oranjerode kleur, de kleur van het vuur uit de brandende braamstruik waaruit God tegen Mozes spreekt. De kleur van het vuur van de heilige geest. Je ziet het overal terug komen in de kerk en in de iconen, in het kruis. Het geeft zoveel warmte. En gaf ons, mij, zoveel warmte daar te mogen zijn. Ik heb heel veel liefde mogen ervaren van allen om ons heen. Verbonden met elkaar als mens, als kind van God. Iedere week leef je toe naar goede vrijdag en zaterdag is het altijd Pasen. De bijbelteksten die je twee keer per dag met je groep bespreekt en behandeld zijn zo kostbaar. En de stiltes in de kerk worden gevoelsmatig steeds korter omdat ze zo fijn zijn. Door de eenvoud van leven, werken en de liefde voor iedereen voel je je heel dicht bij God staan. Zaterdag wordt dan ook vanaf de paaskaars het vuur doorgegeven doormiddel van de kleine kinderen. Zij mogen als eerst een kaarsje aan de paaskaars aansteken en het licht, en daarmee het Eeuwige licht en dé Liefde, doorgeven wat een adembenemend effect heeft en je nederig maakt.

En dat mochten wij meenemen naar Nederland dat oranjerode vlammetje in ons rode hart. 

“Ik heb je altijd liefgehad, mijn liefde zal je altijd vergezellen”  -Jeremia 3:13- 


Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van september-oktober deze keer is het thema “Rood” bedacht door Martine van de blog http://martinevertelt.blogspot.nl/2017/09/rood.html

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

Mijn tweede moeder

(Een in memoriam voor Yvonne Paulina Groenewegen-Sienders)

5 juli ’s avonds bereikte mij het bericht dat mijn lieve tantetje en tevens mijn tweede moeder is overleden. Tante Yvonne is er mijn hele leven geweest. Toen ik op 20 maart voor het eerste het levenslicht zag was zij er al. Naast het harde werk van mijn moeder tijdens de bevalling heeft zij samen met mijn vader ervoor gezorgd dat ik ter wereld kwam. De dokter was te laat. Ik heb dat verhaal vaak moeten horen. Ze was trots, en vanaf dat moment was er een bijzondere band. Als baby ben ik wel bij Ome Hans en tante Yvonne gebleven toen de rest van het gezin op vakantie ging. Mijn moeder vond het vreselijk maar ik denk dat tante het prachtig heeft gevonden.

Ome Hans en tante Yvonne hebben zelf geen kinderen kunnen krijgen en het voelde een beetje alsof ook ik een beetje hun kind was. Als vijf/zes jarige ben ik eens met mijn tante in de trein naar Rotterdam gegaan. Wij woonden net als zij eerst in Wolvega, maar het werk van ome Hans zorgde ervoor dat ze dichterbij Rotterdam zouden moeten wonen. En dus ging ik uit logeren bij mijn oom en tante. We gingen er in de trein heen. Wat indrukwekkend om dan zo te reizen als kleuter, en uit te stappen in een grote voor mij surrealistische stad. Ook zijn we een dag met de metro door de stad gegaan, onder en boven de grond, ik had het gevoel in een science fiction film te zitten. En heb daar mijn allereerste grote chinese loempia gehad. Ik heb nooit weer zo’n lekker loempia gehad als daar.  Ik mocht tante niet te vroeg wakker maken ’s ochtends en een beetje rustig zijn want ome Hans had zijn kant van het bed verlaten en was beneden in de huiskamer gaan slapen zodat ik gezellig bij tante lag. Ik denk dat ze weinig nachtrust hebben gehad. Ook waren ze vaak van de partij wanneer we op vakantie waren op Terschelling en zelfs tijdens een familievakantie in Malmedy.

Ze hadden ook een hond, in Wolvega was ze er al Snowy een prachtige boxer. Wat een pop was dat! Ze beschermde me en ik kon alles bij haar doen. Toen ik in Rotterdam was zat ik ook bij haar in de mand en was zo met haar aan het knuffelen dat ik, volgens de verhalen van Ome Hans en Tante Yvonne, zelfs haar flubberlippen optilde en ze aan de binnenkant kuste…..hahaha

Bij de belangrijke momenten in mijn leven was zij er ook samen met Ome Hans. Toen ik ging trouwen zijn ze er ook, net als onze naaste familie, de hele dag bij geweest. Toen mijn eerste kind werd geboren waren ze zo snel mogelijk uit Rotterdam gekomen om de kleine pop te zien. En ze kwamen sowieso ieder jaar op vakantie naar Friesland. Eerst camperen bij camping de kievit en later in hotelletjes of vakantiehuisjes in Terherne en bij de Eese.

Tante heeft altijd veel pijn in haar lijf gehad en op een ogenblik kon ze niet meer lopen door kapotte knieën, een lekke hartklep zorgde er ook nog voor dat haar conditie en haar mobiliteit achteruit ging. En ze uiteindelijk permanent in een rolstoel belande. Haar vrijheid om te gaan en staan waar zij wilde was weg. Maar wanneer je het haar vroeg ging het altijd goed met haar. Tante had een bepaalde trots en karakter waardoor ze niet ging zeuren en klagen, en ze was hard voor haarzelf. 

Zo langzaamaan heeft ze steeds iets moeten inleveren op de kwaliteit van haar leven. We hebben het eigenlijk in al de gesprekken die we hebben gehad het nooit over het geloof gehad. Maar ik wist dat ze het wel had. Ik vind het jammer dat ik je niet dag heb kunnen zeggen lieve tante en nog een laatste knuffel heb kunnen geven. 

Zoals ome Hans gisteren zei, ze heeft nu rust. En zo is het. Je hebt je door alle pijn heen eindelijk kunnen losmaken van je gebroken lichaam. En nu ben je bij onze Hemelse Vader.

Tot ziens Tantetje xxxxxxxxx

Geplaatst in geloof, In memoriam, Liefde, Moeder, Overlijden, Tante | 1 reactie

Here I am, the Road so far…. on the road to Forever


De titel verraad al waar het deze keer over gaat. Niet een titel bedacht door mijzelf maar door Marijke Volgers die vorige Bloghop heeft gewonnen met haar blog Schatgraven. En dus aan haar de eer een nieuw thema te bedenken. Toen ik het zag dacht ik nog: “nee hoor dat doe ik niet, moet ik een blog schrijven en me zo kwetsbaar opstellen”.
Ik laat altijd maar een klein stukje zien en deze titel vraagt naar meer.

Dus toch de stoute schoenen aan getrokken en met enige reserve schrijf ik deze blog. De manier waarop ik mijzelf het beste kan uiten is doormiddel van muziek. Ik zing namelijk de hele dag door. Ik denk in muziek, melodielijnen die mijn hart raken en woorden die ik voel en zou willen uiten, worden daardoor versterkt. Muziek kan heel goed vertellen wie ik ben en hoe ik mij voel, vandaar dat ik ook in mijn blogs vaak een lied toevoeg die exact nogmaals verteld wat ik eigenlijk in de blog al heb gezegd.

Ik ben niet echt iemand die constant terugblikt op het verleden. Ik denk echter wel dat ik als kind/jongere het nodige mee heb gemaakt. Wanneer je opgroeit in een gezin waarin spanning leeft door een gezinslid met depressies, Wanneer een ander familielid veel ziek is. Je als kind je nooit begrepen voelt en wanneer dingen je zo diep en hard raken dat je bijna door het huilen niet meer kan ademhalen of dat je sfeer in een kamer naadloos kan aanvoelen. Een vader die vlak voor je trouwen ziek wordt waardoor alles verandert, en ook nog later je een aantal keer afscheid moet nemen omdat de dokters denken dat hij het niet haalt. En je daar bovenop ook nog zelf drie keer een depressieve periode hebt mee gemaakt is het soms genoeg voor je gevoel.
Maar ik ben daarin niet de enige denk ik dan maar, en het kan altijd beroerder. En trouwens naast die negatieve herinneringen staan meer positieve hoor. Tot nu toe heb ik echt een heel mooi veelkleurig, rijk en heel liefdevol leven gehad. Maar die negatieve staan je vaak zo vers in je geheugen.


Maar om terug te komen op de muziek. Hieronder staat een lied van Katy Perry welke heel erg goed verteld hoe ik mij voelde in het aller donkerste stukje van mijn leven tot nu toe en ik ga ervan uit dat het nooit maar dan ook nooit weer zover komt. Dat laat ik niet weer toe! Ik heb het nummer enigszins aangepast omdat het niet helemaal klopte met mijn verhaal

By The Grace Of God”
Was in my thirties, surviving my return of Saturn
A long vacation didn’t sound so bad
Was full of secrets, locked up tight like Iron Mountain
Running on empty, so out of gas
Thought I wasn’t enough
Found I wasn’t so tough
Laying on the kitchen floor
I was living on a fault line
And I felt the fault was all mine
Couldn’t take it anymore

[Chorus:]
By the grace of God
(there was no other way)
I picked myself back up
(I knew I had to stay)
I put one foot in front of the other
And I looked in the mirror
And decided to stay
Wasn’t gonna let life take me out that way

I thank my family for keeping my head above the water
When the truth was like swallowing sand
Now every morning, there is no more mourning
Oh I can finally see myself again
I know I am enough
Possible to be loved
It was not about me
Now I have to rise above
Let the world call the bluff
Yeah, the truth will set you free

[Chorus]

Not that way, not in the name of life
I am not giving up
By the grace of God
I picked myself back up
I put one foot in front of the other
And I looked in the mirror
looked in the mirror

[Chorus
]

 

 

Die periode heeft alles op scherp gezet. En daardoor ben ik wel verandert. Ook heeft het mijn kijk op het leven verandert. Ik ben iemand die hoopvol naar de toekomst kijkt en het geloof is daarin heel belangrijk. Het laat mij naar mezelf en naar de ander kijken door de ogen van God, dus vanuit Liefde.

Ik maak eigenlijk geen plannen voor in de verre toekomst. We zien wel waar het pad ons leidt en wat voor obstakels we onderweg nog zullen vinden.
Ik weet wel dat die weg niet een eenzaam pad is. Er is altijd Iemand die met me mee gaat. En ik heb vertrouwen dat mocht het ook weer eens wat minder of slechter gaan dat het uiteindelijk altijd goed mag komen.

Niet voor niks hebben mijn man en ik ook bewust onze trouwtekst gekozen namelijk Romeinen 8: 38-39.
38] Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden nog toekomst,
39] noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here. Een bijbeltekst die regelmatig terug komt in een kerkdienst of in een dagboekje, en waarin ik iedere keer de bevestiging krijg dat het ook zeker zo is.

Als laatste wil ik nog een lied ter sprake brengen welke ook heel goed bij mij past, ik ben sowieso helemaal weg van Mumford and Sons. Ook al worden ze niet als religeuze band gezien of iets dergelijks  de teksten laten je wel juist dat zien. Er zijn zoveel woorden in de teksten te vinden die zich spiegelen aan de woorden uit de Bijbel. “Below my Feet”is er zo een (zoek hem maar eens op, op YouTube). Vooral het refrein is heel mooi:

“Keep the earth below my feet
For all my sweat, my blood runs weak
Let me learn from where I have been
Keep my eyes to serve, my hands to learn
Keep my eyes to serve, my hands to learn

Dit zegt al genoeg eigenlijk want hier gaat het voor mij, bij mij om.
Dat ik vaste grond onder mijn voeten hou, en dus een heldere blik gericht op wat komen gaat. We weten dat het vlees zwak is.
En dat ik van elke les die op mijn levenspad komt mag leren.
Dat mijn ogen gericht zijn op de ander, en dat wanneer er hulp nodig is dat ik mag dienen. En dat ik door het te doen, te werken met mijn handen altijd mag blijven leren “on the road to forever”.

Dit artikel is geschreven in het kader van de #bloghop van mei/juni met als thema Here I am. The road so far, deze keer gehost door Marijkes Kijk. https://marijkeskijk.wordpress.com/2017/05/02/here-i-am-the-road-so-far/

Geplaatst in geloof | 7 reacties

Vrijheid

Het is niet vanzelfsprekend, wij zijn ontzettend bevoorrecht hier geboren te zijn en te mogen leven in die vrijheid. Dat wij ook mogen stilstaan bij wat, voor ons allen,  is bevochten doe ik ieder jaar vanzelfsprekend. Wij mogen dit doorgeven aan de generatie na ons. Heel belangrijk om niet, en nooit, te vergeten

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

Houd mij niet vast


Één zin van het Paasverhaal hield mij na Pasen erg vast, en bezig en dus zoals de titel al aangeeft “Houd mij niet vast”. Het zijn de woorden die Jezus tegen Maria van Magdala zegt wanneer ze, als ze gezien heeft dat het graf leeg is en niet weet wat er is gebeurt, erg verdrietig is, dan toch Jezus herkent, ziet ze hem wil vastpakken nadat Jezus haar naam heeft gezegd. Ze wil hem dus vast houden en wat ik dan zelf zou doen, denk ik, knuffelen en niet meer zou willen loslaten.

De bloghop voor deze maand is bedacht door Lineke en heet”de schat door het lijden heen”. Ik denk wanneer je een aantal, of wellicht de meeste, van mijn blogs leest dat dat eigenlijk wel als een rode draad door mijn leven heenloopt. Ondanks tegenslag de schatten in je leven zien en herkennen. En dat komt door Jezus, door mijn geloof, en doordat ik weet dat hij door mijn leven heen werkt.

Zo heeft Maria van Magdala het natuurlijk aan den lijve ondervonden, in de periode van die drie jaar dat Jezus echt actief aan het evangeliseren was, heeft ze Jezus meegemaakt en waarschijnlijk nog meer die liefde gevoelt zoals wij hem wel eens mogen voelen. Ze hield van Hem met haar hele hart en ziel. Wanneer iemand die zoveel voor je heeft betekent in je leven wegvalt, overlijdt….wat blijft er dan nog van je over. En dan wanneer je hem wil herdenken bij zijn graf en het vermoeden hebt dat ze hem ook nog weer eens van je hebben afgenomen! Geen wonder dat ze zo intens verdrietig is

Waarom zei Jezus toch deze woorden tegen Maria? Zou er iets met haar gebeuren als ze dat wel zou doen, of mocht ze, zoals vaak uitgelegd wordt, niet vasthouden aan Jezus, lichamelijk, omdat ze moest gaan geloven zonder te kunnen zien net als wij moeten doen. En hoe kunnen we die woorden op ons eigen leven betrekken.

Ik denk dat deze Bijbeltekst heel belangrijk is voor ons als lezer en gelovige. We maken allemaal het verlies en gemis van een geliefde mee. Ik heb tot nu toe nog niet een naaste hoeven te missen. We hebben wel een paar keer afscheid moeten nemen toen het mis leek te gaan. En ik op een gegeven moment zo’n rust ervoer dat welke kant het op zou gaan het goed zou komen hoe dan ook. En ik denk dat ik daar dan de hoop uit kan putten en misschien ook beter kan begrijpen wat Jezus bedoelde te zeggen. Dat er een moment van overgave en berusting nodig is want “The best is Yet to come”! Jezus heeft het ons voorgedaan vandaar dat Maria hem eerst niet herkende en hem niet kon aanraken omdat ik denk dat Jezus echt was zoals hij hoorde te zijn…zonder zijn aardse lichaam en dat Hij de belofte liet zien waar altijd over is gesproken. Dat er wel degelijk leven na de dood is en dat door dit te laten zien er dus ook een God is, een Schepper.

In die paar kleine woorden hebben wij ons bewijs eigenlijk al in handen. Dat is hoe Liefde eruit ziet! Door je verdriet heen los te kunnen laten en erop vertrouwen dat het beter wordt.


Dit is een schilderij van mij en laat zien hoe krampachtig ik alles onder controle wil houden, maar om alles te zien, te voelen en echt te kunnen genieten , is het enige wat ik hoef te doen mijn handen te openen en de Liefde ontvangen. En er in berusten, ook al doet het verdriet. Maar daardoor leer je alles veel meer te waarderen, en zie je al die mooie dingen om je heen. We moeten Jezus allemaal loslaten en kijken naar wat hij heeft gedaan zodat wij tot God kunnen komen.

Door het lijden de schat vinden, het is een weg van hobbels, pieken en dalen, maar juist wanneer dat gebeurt kunnen er wonderen gebeuren, misschien is dat wat Liefde is.



Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van de maanden maart/april deze keer bedacht door Lineke Mooibroek, van de blog Kostbaar en geliefd

http://kostbaar-en-geliefd.blogspot.nl/2017/02/de-schat-in-het-lijden-bloghop-maart.html

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

Lente belofte


Vanmorgen is weer zo’n ochtend! Je kan het horen je kan het ruiken het hangt al stiekem in de lucht. Terwijl ik de hond uitlaat hoor ik een pimpelmees, en een specht in de verte. Ik weet het zeker de pimpelmees zit vlakbij in de boom maar kan hem, ondanks dat het nog een heel kale boom is, niet zien. Voorzichtig komen de lelietjes der dalen uit de grond. De lucht boven mijn hoofd is een beetje blauw en er hangt een waterig zonnetje in de lucht. En de geur! Heerlijk, je kan niet anders dan blij worden toch. Zoveel kleine tekenen van een in aantocht komende lente. De belofte, aankomende zondag is het Palmpasen en mogen we de stille week weer in gaan, op weg naar Pasen. 

Geplaatst in geloof | 2 reacties