Fragile, handle with care (Breekbaar)


Eerste kerstdag rond de klok van acht. Ik kan niet meer slapen. Vannacht ben ik twee keer wakker geworden, nou ja de laatste keer was ongeveer een half uur geleden. En is de reden dat ik ook niet meer kan slapen. Prachtig zo ’s ochtends Stille Nacht horen. Al die muzikanten en zangers!

Vooral de eerste keer vind ik altijd het meest bijzonder. Altijd rond de klok van vier uur staan er twee mannnen voor de kerk te blazen, met allebei een cornet. Ik ken die mannen en vind het zo bijzonder dat ze trouw met z’n beiden ieder jaar weer Stille Nacht blazen. Hoe breekbaar klinkt dat in de stilte zo mooi!

En terwijl ik aan dat thema “Breekbaar” denk die is bedacht door Elya de Leeuw voor de bloghop van de Christelijke Webbloggers moet ik denken aan een paar dingen namelijk aan wat iemand tegen mij zei en aan een blog van Youp van’ Hek over Tijn een superlief jongetje maar dat is niet wat me een beetje dwars zit. Het feit dat wanneer het niet goed gaat zoals ziekte, dood van een geliefde, dood van een kind, oorlog, God er opeens bij wordt gehaald. Waar was God? Waarom kon God dat laten gebeuren, waarom wordt diegene nou zo doodziek, dat kan toch niet als er een God is. Is dat eerlijk tegenover God?

Geloven is breekbaar, kwetsbaar, maar kan ook zo sterk zijn. Wanneer je een spinnerag ziet is het niet sterk een web kan zo kapot gemaakt worden maar wanneer je het sterker maakt, dat kan, vroeger maakte ik wel eens een “spiegel”, een taai takje boog ik als een soort van ovalen spiegel en wanneer het mistig was geweest zag je de spinnenwebben extra goed en ging ik, tenzij er een spin in zat, met mijn gebogen stokje door het web heen totdat er misschien wel twintig spinnenwebben inzaten. Toen was het een niet te breken spiegel zo taai was het ik kon mijn vinger er gewoon indrukken en het veerde gewoon weer terug. 


Zo is het ook met het geloof in God. Wanneer je gedachten op God zijn gericht en als een web verweven zijn met alles wat je doet zal je geloof sterker worden en zul je God in alle momenten van je leven mogen ervaren. En kun je bij tegenslag makkelijker terug veren.Wanneer je dat niet doet is het moeilijker om God te zien en te ervaren en zul je je misschien afvragen of er wel een God is? 

Het is dus niet eerlijk wanneer er dingen gebeuren waar wij geen vat op hebben om dan opeens God aan te roepen en hem te vragen waar hij is. God heeft jou nodig om in jou leven zichtbaar te worden, door hem op de eerste plaats te zetten zul je hem ervaren Zijn liefde voelen juist wanneer het donker om je heen is want dan staat hij naast je. Alles op deze aarde is ragfijn en heel breekbaar ook wij zijn maar kwetsbaar ons lichaam is als een albasten kruik. Maar juist door hem te breken zullen we sterker worden, eerst kwetsbaar zijn om sterk te kunnen worden. 

Dat is wat God ons heeft laten zien in de geboorte van zijn zoon, God is eerst kwetsbaar voor ons geworden zo ook onze taak. Alleen dan kunnen we sterk worden in geloof en zul je God zien in alles om je heen.


I am broken at Your feet

Like an alabaster jar

Every piece of who I am

Laid before Your majesty
I will bow my life

At Your feet, at Your feet

My lips, so lost for words

Will kiss Your feet, kiss Your feet
Oh, the gravity of You

Draws my soul unto its knees

I will never be the same

I am lost and found in You
And I will bow my life

At Your feet, at Your feet

My lips, so lost for words

Will kiss Your feet, kiss Your feet
Oh, I will bow my life

At Your feet, at Your feet

My lips, so lost for words

Will kiss Your feet, kiss Your feet
Met de blog doe ik mee aan de bloghop van Elya

Geplaatst in geloof | 5 reacties

Thuis

Wat is dat eigenlijk thuis? We gebruiken het zo vaak het woordje thuis. Wanneer je het in een enceclopedie (Wikipedia) opzoekt staat Thuis: kan verwijzen naar thuis, een woning. Maar klopt dat, dat thuis een woning is? Want wanneer je dat woord op zoekt, woning staat er dat woning een huis is. Een bowwerk gemaakt door mensen,met muren en een dak die onderdak kan verschaffen. Is thuis dan altijd een huis? Volgens mij niet toch?  Heeft thuis ook niet meer met een gevoel te maken en emoties, en dan voor al met jou, u of ik, met Wie Jij bent?

Ergens thuis voelen, of thuis komen bij iemand, heeft allesbehalve met een huis te maken. Het heeft te maken met dat jij ergens bent waar je helemaal jezelf bent, en kan zijn. Ergens waar jij je niet hoeft aan te passen, maar helemaal goed bent zoals je bent met al je gekkigheden en bagage.

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan een Engelse uitdrukking: ” Home is where the Heart is” .  Mijn ouders hebben het zo mooi in het Fries op een houten huisje staan “Thûs is wer’t de Leafde wennet”. 

Wanneer je Johannes 14 leest staat er :1 Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op mij. 2 In het huis van mijn Vader zijn veel kamers; zou ik anders gezegd hebben dat ik een plaats voor jullie gereed zal maken? 3 Wanneer ik een plaats voor jullie gereedgemaakt heb, kom ik terug. Dan zal ik jullie met me meenemen, en dan zullen jullie zijn waar ik ben. 4 Jullie kennen de weg naar waar ik heen ga.’

Is dat zo kennen wij die weg?  Jezus werd geboren in Bethelehem in een plaats voor dieren want er was geen plaats voor Hem in het huis of in de herberg. Dat kunnen we ons toch niet voorstellen! De Schepper van hemel en aarde wordt geboren, en wij, mensen zeggen: Tsja sorry, er is geen plaats. We kunnen er zelfs verontwaardigd over worden, hoe is dat mogelijk. Maar dan wordt de bal gelijk terug gekaatst, is er plaats voor Jezus bij jou?   En dan bedoel ik niet alleen in wat je zegt en zingt, maar vooral ook in je hart? Is er een plek voor Hem op nummer één! Mag hij jou leven bepalen? Kun jij hem de regie in handen geven? 

Home is where the Heart is , Thûs is it plakje wer’t de Leafde wennet, en dan rijst alleen nog de vraag, wat leeft er dan in dat hart? Wanneer we Johannes 14 vervolgen staat er: 5 Toen zei Tomas: ‘Wij weten niet eens waar u naartoe gaat, Heer, hoe zouden we dan de weg daarheen kunnen weten?’ 6 Jezus zei: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij. 7 Als jullie mij kennen zullen jullie ook mijn Vader kennen, en vanaf nu kennen jullie hem, want jullie hebben hem zelf gezien.’

Wij hebben Jezus nodig om thuis te kunnen komen! Je kan nog zo vaak naar de kerk gaan, veel Bijbel lezen, mooie liederen zingen en ga zo maar door maar als Jezus,  zoals ooit eens Angelius Silesius een Poolse lutherse arts en mystiek dichter uit 1624 zei: “Zo kan Jezus duizendmaal in Bethlehem geboren worden maar niet in je hart, je ziel,dan ben je nog verloren.”

Jezus werd geboren in Bethelehem op een afgelegen plek omdat er in het huis, de herberg geen plek voor hem was. Jezus zoekt een huis bij ons in ons hart, Jezus is onze woning bij God! Door zijn geboorte hebben wij onderdak, Zijn muren zijn van Liefde, die ons beschermen tegen de kou en kilheid van deze wereld en het dak is er voor indringers in onze gedachten, die ons ver van Hem zouden houden. Zijn dak lekt nooit, zijn muren scheuren niet en zijn fundering zal het nooit begeven.

Je mag en kan thuis komen in Jezus liefde

Jezus, de Zoon van God, heeft beloofd: “Indien iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord bewaren en mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en bij hem wonen (Johannes 14:23).

Als laatste wil ik eindigen met het eerste couplet van een lied van Gerald Troost die ik ook eens heb gezongen

In de stal van mijn hart is een kindje geboren

en het wordt licht en het geeft kleuren aan het donker om mij heen.

In de stal van mijn hart lijkt soms alles verloren,

maar iets beweegt, want er is liefde en het laat mij niet alleen.


Home Is where the Heart is! Thûs is it plakje wer’t de ivige Leafde wennet

Fijn kerstfeest


(Deze blog heb ik geschreven als korte meditatie voor het Kerstfeest van Passage te Oudehaske waar ik het mocht voorlezen 14 december 2016)

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

De Kerk (Inspiratiefestival Terschelling)

28 oktober 2016 – 30 oktober 2016

Vanmorgen kwart voor tien de boot van Harlingen op naar Terschelling. Ik ben benieuwd wat me dit weekend brengt. We hebben een hele lijst af te werken, Nel en ik. Terwijl we door het bos richting West fietsen vanaf Midsland denk ik stiekem wat kan mij nou meer inspiratie schenken dan deze omgeving, de geuren, geluiden, en beelden die ik ruik, hoor en zie. Wat een wonderschone Schepping is het hier. 

Wanneer we weer op de boot terug naar de vaste wal varen overpeins ik nog eens het weekend al de dingen die we hebben gedaan en wat neem ik nu mee naar huis?  Wat heb ik aan inspiratie mee genomen?

Eerlijk is eerlijk ik had toch een totaal andere verwachting van het festival. Met het uitzoeken van een aantal workshops had ik toch een andere gedachte, misschien wat werkvormen en in ieder geval handvatten. Ik had meer het idee wat te leren om mee te nemen en te kunnen gebruiken tijdens jeugdcatechese o.i.d. Maar het liep toch iets anders. Ik heb zeer zeker wel dingen geleerd. 

Door de workshops, lezingen en theatervoorstellingen ben ik wel met een rijker gevuld rugzakje naar huis gegaan. Alleen door de ontmoetingen met anderen, gelijkgestemden de gesprekken. We hebben het idee zo’n klein groepje te zijn omdat er krimp in de kerk is. Het is moeilijk krimp tegen te gaan maar zolang er nog een aantal zijn die het goede nieuws door willen en kunnen geven is er hoop.

Door de krimp en soms de krampachtige manieren te vinden om dat tegen te gaan moest ik opeens aan een film denken. The Book of Eli. Het gaat in de film over Eli die in een woeste wereld leeft waar bijna geen water meer is één grote droge aarde. Waar haat en geweld, onderdrukking heerst. En hij heeft een taak om een boek naar een veilige plek te brengen, niet zomaar een boek. Een Bijbel. Het lijkt een onmogelijke taak. Maar hoe slecht het ook gaat Eli gaat door en blijft hoop houden dat het goed komt. En dat is het toch ook met ons geloof in God. We denken dat het allemaal niet goed gaat komen met de kerken. Maar er is altijd hoop. Zolang wij als kerkelijke gemeente de schouders eronder kunnen zetten en wanneer het kleiner wordt dan wordt het kleiner maar hoop moet er altijd zijn. 

Zondagochtend vroeg hebben we (Nel en ik) de Passie van Saar gelopen, een pelgrimstocht/theaterstuk over het verhaal van een meisje,  lopend over een stuk van Terschelling geleidt door Kees van de Zwaard. Ook daar kwam als antwoord dat er altijd hoop is en moet zijn om je passie te vinden en die moet volgen om het diepste verlangen in je hart te vinden.

Saar zit bij een grot en moet huilen omdat ze het allemaal niet meer weet, hoe moet haar leven nu verder. En dan hoort ze een stem: Waarom huilt u zo? Zoekt u iemand?’

En dat is het De hoop, Jezus!

 Ook al lijkt alles kapot te gaan het komt goed. 
Blijf doorgaan en….Blijf hopen

 

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

Op het water lopen

“Zou ik ook als Petrus durven wandelen op de zee. Rustig op de golven stappen met de wind en’t water mee…….rustig op de golven stappen met de wind en’t water mee…”

Dat zijn een paar regels van een gedicht van Co ’t Hart waarop mijn vader heel veel jaren geleden een melodie heeft bedacht en het heeft gezongen in hun gospelgroep “Everything Becomes New”. Een prachtig lied, ik kan het zo zingen. Maar durven wij dat zoals Petrus? Waarom deed Jezus dat toch, hij stuurde zijn dicipelen weg. Zij moesten het water op en Jezus ging de berg op om te bidden. Het is een prachtig verhaal waar het onmogelijke mogelijk wordt en een verhaal over vertrouwen. En ik denk dat het daar in het geloof om draait. Vertrouwen hebben en altijd het onmogelijke mogelijk achtten.

Jezus gaat de berg op naar zijn vader uit het zicht van zijn discipelen. Jezus is ook nu weg, in ieder geval niet zichtbaar voor ons menselijk oog.

De dicipelen kwamen in woelig water, golven, duister. Wij komen ook soms in woelig water waarin we soms moeilijke dingen in het leven voor de kiezen krijgen, duistere momenten waarin we geen uitweg zien.

En dan ziet Petrus en ook de andere dicipelen iets…ze denken een geest maar opeens weet Petrus het…het is Jezus, hij loopt over het water naar hun toe. En wanneer Jezus, Petrus roept gaat Petrus zonder twijfelen de boot uit het water op..want hij weet het toch zeker! Hij moet en zal naar Jezus toe…maar dan begint Petrus toch weer te twijfelen…is het Jezus echt en wat doe ik hier op het water op dat woeste water, hoe kan mij dat dragen? En Petrus begint te zinken en roept het uit naar Jezus toe, help mij! Red mij! En dan steekt Jezus zijn hand uit naar Petrus en stapt met hem de boot weer in waarna alles weer rustig om hen heen wordt.

Soms zijn er van die momenten waarin we het zeker weten en ervaren iets van dat Goddelijke. Dan is ons geloof sterk, geen berg is te hoog. We kunnen alles aan. Maar twijfelen we ook niet eens? Wellicht vaker dan we willen, en dan kunnen we ons opeens voelen als Petrus: is Jezus het echt? Wat doe ik hier op dit woeste water, ik zink ga bijna kopje onder.

De les die wij uit dit verhaal kunnen leren is denk ik dit. Wanneer onze voeten ons niet meer kunnen dragen, onze voeten ons soms falen en als de golven soms over ons heen slaan. Kan ik uitroepen naar U ik hoef alleen Uw naam te zeggen en U bent bij me. Want ik ben van U en U bent van mij. Want juist in “de storm” bent U heel dichtbij

Daar gaat onderstaand lied ook over wat is opgenomen op de plaats waar dit verhaal over gaat. Iedere keer wanneer ik het afspeel raakt het me en ik denk dat het me raakt omdat ik het zo vaak zo voel. Ik ben zo zeker van mijn zaak en zit vol van het geloof. Maar daarentegen twijfel ik ook des te meer denk ik. Hoe meer ik me in de Bijbelteksten verdiep hoe meer ik er soms in verstrikt raak. En het dan soms even niet meer weet. Maar wanneer ik dan ga bidden of deze muziek luister weet ik het weer en voel een emotie die zo diep zit dat het niet anders kan.

Ik ben van Hem en Hij is van mij!

Aan zee

Zou ik ook als Petrus. durven wand’len op de zee?
Rustig op de golven stappen, met de wind en ’t water mee?

Zou ik ook als Petrus zinken in het golvendiep?
Zou uw sterke Hand mij redden, als ik U in doodsangst riep?

Zou ik….Ah wat vraag ik Here, nu ik bij de golven sta,
wou ik, dat U hier kon wezen,
want mijn hart zegt juichend : Ja.

Ja, ik zou de zee oplopen,‘k ging U zeker tegemoet.
maar ‘k zou wel voortdurend bidden:
Heer, geef mij een vaste voet.

‘k Zou U steeds voor ogen houden,
niet dat donk’re golvendiep.
Heer, wat zou het heerlijk wezen.
als ‘k U zag en U mij riep.

Uit: Bloemen in de zon van Co ‘t Hart

bloghop

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van September.
Daily Blessings (Henny Veldhuizen) http://veld-huis.blogspot.nl/

Geplaatst in Co't Hart, gedachten, Gedicht, geloof, Hillsong, Jezus, Kerk, mensen, Muziek, natuur, Oceans, Petrus, vertrouwen, Water | 9 reacties

Ontmoeting

Een korte ontmoeting maar zoveel indruk achterlatend. Sta je per slot van rekening gewoon bij een strandpaviljoen op Terschelling en terwijl ik daar wacht op mijn beurt bij de toilet valt mijn oog op de handenwassende vrouw, nou ja niet zo zeer de vrouw al ziet ze er mooi uit met een lief gezicht en prachtig donker lang haar,maar nee mijn oog viel op haar ketting. Voordat ik het weet gaat mijn mond al open: “wat een mooi kruisje!” hoor ik mezelf zeggen. De vrouw duidelijk verrast kijk op en neer naar haar ketting en zegt: “ja mooi he met dat blauwe steentje,ik viel er gelijk op!” “Ik wou ook niet zo iets echt kruisigs, iets wat er zo dik op ligt”. Maar kennelijk wou ze een mooi sieraad die subtiel laat zien wat belangrijk voor haar is.

Als ze de deur uit loopt en het mijn beurt is om te plassen, raakt ze mijn arm nog even aan en zegt:”wat leuk!,wat goed!” Ik zeg bevestigend  “ja goed he!” En terwijl we elkaar misschien nog een paar seconden aankijken, voordat ik het toilet in verdwijn,weten en herkennen we elkaar in de ander, iemand zoals ik! 

Terwijl ik op het toilet zit, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, op een onverwachte plek en moment zien we God wat fijn dat Hij erbij is waar je ook gaat, even weer een bevestiging in zo’n kleine intieme ontmoeting.

Geplaatst in geloof | 11 reacties

Geborgen

Wanneer voel je je geborgen…..het woord geborgen is een afgeleide van bergen, redden, in veiligheid brengen, in een ruimte opnemen.
Die laatste heeft mijn onmiddellijke aandacht…. In een ruimte opnemen. Wanneer ik dat lees moet ik ook in deze tijd gelijk aan twee dingen denken namelijk onderduiken en Hemelvaart….dat is een gekke he. Maar ja zo werkt mijn brein nou eenmaal. 

Wanneer ik aan onderduiken denk denk ik aan het meest bekende verhaal, dat van Anne Frank. In een beperkte ruimte hebben zij geleefd in angst en toch, Anne kon voor een 13 jarige heel goed haar gevoelens, dromen, verlangens en mening uiten en geven. Uit heel veel wat ze schrijft klinkt hoop, en vertrouwen in het goede. In die beperkte ruimte met al zijn beperkingen en vele momenten van angst heeft ze zich toch ook geborgen gevoeld, een bepaalde vrijheid om te schrijven wat ze wil, wat haar mening is in de oorlog. En in al die angst hoor je toch ook terug komen dat ze zich geborgen weet in God, “Mijn leven hier is beter geworden, veel beter. God heeft mij niet alleen gelaten en zal me niet alleen laten.” En deze “Wij Joden mogen ons gevoel niet laten gelden moeten moedig zijn en sterk, moeten die ongemakken op ons nemen en niet mopperen, moeten doen wat in onze macht ligt en op God vertrouwen.”

Ieder dag lezen we een stukje uit een dagboek nu een voor jonge tieners van Sarah Young, ik vind het heel mooi geschreven vanuit de ik-vorm van God. Gisteren lazen we dan een stukje over problemen dat bij elk probleem klein en groot je een keuze hebt namelijk of je laat je erdoor van streek maken, wordt boos en loopt over van zelfmedelijden. Of je ziet het probleem als een  ladder, een kans om dichter bij God te komen dichter bij zijn aanwezigheid. Anne begreep dat maar al te goed.

Bevrijdingsdag en Hemelvaart vallen dit jaar op één dag, op Hemelvaart hebben we hier in de gemeente een ochtendgebed in een van de kerken en voorafgaand gaan we met z’n allen, voor wie wil, wandelen waarin we de gelegenheid krijgen om gedichten voor te lezen. Tijdens de wandeling zijn er kleine bezinningsmomentjes van poëzie waarin een ieder kan laten horen wat hem of haar raakt in een bepaald gedicht, en deze gedichten mogen deze keer dan naast natuurlijk Hemelvaart ook over Bevrijdingsdag gaan. 

De kerk noemt de Hemelvaart ook wel de Kroningsdag van Christus, want het is volbracht Jezus heeft de strijd overwonnen de dood heeft niet het laatste woord. Ook wij zullen onze “onderduik”momenten hebben momenten van angst, pijn en verdriet maar we weten dat ook dat allemaal maar tijdelijk is. Met dat in het achterhoofd kunnen we ons geborgen voelen door God waar we ook zijn en in wat voor omstandigheden dan ook.

Als laatste wil ik dan ook graag afsluiten met een gedicht die vorig jaar is voorgelezen door een gemeentelid tijdens de wandeling. Een gedicht van Charissa Bakema: –Altijd vernieuwing mogelijk

 Als kind was het eenvoudig. Jezus stapte op de wolk. De dicipelen keken hem na. Daarna gingen de dicipelen verder met hun leven. Ik deed dat ook. Ik stapte op mijn fiets en ging dauwtrappen. Als twintiger begon ik te denken. Hoe zat dat met die wolk? En hoezo ging Jezus naar de hemel? Was het niet gewoon een verhaaltje om te verbloemen dat Jezus toch gewoon is dood gegaan? Ik ging op onderzoek uit. En vond een diepere betekenis. In de Bijbel is een wolk een beeld voor de aanwezigheid voor God. Jezus wordt opgenomen in de aanwezigheid van God waar de wetten van tijd en ruimte niet gelden. En Hij doet dat zodat wij ook deel kunnen nemen aan die aanwezigheid. Voor mij betekend dat dat ik meer kan dan ik denk, dat dingen die ik niet zie er toch zijn,  en dat er altijd mogelijkheid tot verandering en vernieuwing is.” 


Daarom verzaken wij onze plicht niet. Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, ons innerlijke wordt van dag tot dag vernieuwd. 2 Korintiërs 4:16


Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van April, met als thema geborgenheid. Dit thema is bedacht door Anton van: God is in de Stilte

Geplaatst in geloof | Een reactie plaatsen

Gewikkeld in doeken, van krib naar graf

Het is eerste Kerstdag bijna tien uur, en iedereen die naar de kerk gaat is inmiddels gearriveerd en ik, ik zit hier nog op de bank. Zoals zo vaak rond deze tijd ben ik weer eens ziek , ik baal natuurlijk als een stekker. Maar het geeft me nu wel de gelegenheid deze blog in alle rust te schrijven. En natuurlijk doe ik dat nooit in een keer er gaat altijd heel wat voorwerk aan vooraf’ nu dan gewikkeld in doeken.

Vorig jaar werd ik opeens gegrepen door de woorden in Lukas “In doeken gewikkeld”. Het wordt een paar keer genoemd wanneer Jezus net geboren is en Maria hem in doeken wikkeld, en wanneer de Engel het nieuws aan de herders in het veld brengt en hen verteld hoe ze het kind kunnen vinden “liggende in een kribbe in doeken gewikkeld”. Zou dat puur toeval zijn? Ieder woord in de Bijbel heeft een diepere betekenis. En omdat de engel het verteld moet het sowieso iets belangrijks zijn. Een engel zal zich alleen maar openbaar maken aan mensen wanneer er iets belangrijks verteld moet worden, nieuws rechtstreeks van God. Engelen zijn niet voor niets de boodschappers van God genoemd.

Nu ook die doeken, na wat zoekwerk over het idee achter die doeken, wat het zou zijn, kwam ik achter het volgende, naast dat het natuurlijk een liefdevol gebaar van een zorgzame moeder is die haar kind warm en veilig wil houden door het in doeken te wikkelen is er nog een andere diepere laag.

Wanneer mensen in het midden oosten in de tijd van Jozef en Maria  en daarvoor op reis gingen,een lange reis,werden er altijd bijzonder dunne doeken meegenomen voor het het geval er een familielid zou overlijden een soort gaasweefsel. Het kan natuurlijk zo zijn dat Jozef die mee op reis heeft genomen. Het was natuurlijk een kwetsbaar koppel zo met z’n tweeën op reis, Maria hoogzwanger, er kon onderweg allerlei naars gebeuren.

Wanneer je de Bijbel leest en kijkt over het waar Jezus geboren zou zijn is dat niet duidelijk en wordt ook niet vermeld. Er staat alleen dat het kind in een voederbak gevonden zou worden. De kans dat het een bijgebouw of een houten stal zou zijn is namelijk erg klein. De kans zou groter zijn wanneer Hij zou zijn geboren in een uitgehouwen grot voor het vee. En dan nog waarschijnlijker een grot waarin de offerlammeren werden geboren het was namelijk zo dat in de nabije omgeving van Bethlehem het niet was toegestaan voor de normale herders om hun kudden te weiden. Alleen een aantal bijzonder aangestelde herders die de zorg hadden over de schapen en lammeren die werden geofferd in de tempel mochten daar de kudde weiden.

Wanneer het zover was dat er een lam geboren zou worden werden de mannetjes apart gehouden door de herders en volgens de Misjna , werden deze lammeren onmiddellijk ” in doeken gewikkeld” na hun geboorte om hen te beschermen tegen verwondingen. De herders die deze lammeren verzorgden , die onder speciale rabbijnse zorg, werden ook verplicht om hun geboorte grotten ritueel schoon te houden.

Een goede uitvalsbasis dus om een kindje te krijgen het was er in ieder geval goed schoon. Al klinkt het je wel raar in de oren. De jonge Koning van het hele Universum ligt in een stenen voederbak gewikkeld in doeken voor jonge offerlammeren of voor overleden mensen? Of juist niet, het was een duidelijk teken voor herders heel herkenbaar wat de engel tegen hen zei. Ook voor ons is het een teken, wij weten wat het uiteindelijke doel was. Een daad van Liefde. Jozef liet zijn liefde zien door hem in doeken te wikkelen en hem zo te erkennen als zijn zoon.

Dat kleine in doeken gewikkelde jongetje geboren voor jou en mij.

 

Geplaatst in geloof | 2 reacties